پلک هايم را مي بندم

 و خوابم را با تو قسمت مي کنم

خواب اولين روزها
 

کشاکش اين دل بي قرار من و بازي هاي کودکانه ي تو

هنوز طعم بچگي ها زير زبانم است

کيک ، سيب و هر چه که به من مي دادند

نيميش مال تو بود ... مهمان هميشگي کيکها و سيب ها

ولي

از پشت پرچين هاي  بلند

مفهومش را نمي دانستم فقط مي دانستم
  

 آدم بزرگ ها ان را بلند مي دانند

آنقدر

که دست هاي کوچکم

نا توان

از گرفتن

فقط گوشه اي/روزنه اي / و بعضي وقت ها دزدکي نگاهي

تاب مي خوردي

 به پهناي تمام صورتت لبخند

گيسو هاي طلايي ات که با رقص باد ست شده بود
 

 ...وامروز روسري ات  که با آسمان

موهاترا در عروجت به زني زيبا نظاره گر ام

حالاقدم بلند تر شده

پرچين ها تنها  مانعي براي سد راه غريبه هاست

هر روز من تو را با قلم و کاغذ هايي مي بينم

که مي نويسي
 

 شايد از ديروز ها از پرچين ها از کيک سيب

اما حالا مي دانم

تو هم با دل بي قرار من همراه شده اي

حالا با نفسهات زندگي مي کنم

با قدم هات راه مي روم

پرچين ها که تنها بهانه ي روزهاي کودکي من بودند
 

دارند کوتاه مي شوند

همين روزها /

حالا بعد از سه سال

دست هايمان اين قدر بلندند که به هم مي رسند

حتي اگر پرچين ها نخواهند

ودلتنگيها که از پس پرده ي اشک...
 

ياد شمع هايي را زنده مي کنند که با دستهامان در آن مکان مقدس افروختيم

 که روشناش هنوز/وتا ابد روشني چشمان ماست

و يادبود اشک و لبخند

ديگر همه چيز تقسيم مي شود

سيب ، کيک

حتي خواب ها

پلک هايم را مي بندم

 بگذار خوابت را به چشمانم بیاویزم

 ای سبز دختر من هنوزم رنگ پاییزم

 رنگی بده تا روشنایی را به دست آرم

 امشب تمام عشق را پای تو می ریزم

محو تماشای نگاهت آب خواهم شد

 از چشم های روشنت عمری است لبریزم

 گفتی بخند و گریه ام اما مجالی نیست

 از خنده ها و گریه هایت باز سر ریزم

 بیدار خواهم شد در این لحظات رویایی

باید برای دیدنت دریا به پا خیزم

 ساعت حدود نیمه شب سرد است... اما من

 از حرف های ذهن بدباید بپرهیزم