دنیای مجازی ....

آی دریغ و حسرت همیشگی

چه چقدر زود دیر می شود.... هنوز باورم نمی شه که دکتر امین پورهم...

و یک سپید کوتاه ...

کلمات را جمع کن

به لب های من بدوز

تااولین واژه های ریخته به جنبش در آیند

بچسبند... و من بخوانم ...

 با زبان خودم

با زبان تو...

.......................

چقدر من ساده ام...مثل برگهایی کاغذ

که زود مچاله می شوند

در دست باد

قلبی که از جسمی جدا افتاده...

و صورتی که می خراشد مرا...........چون یادبود بر درختی تنها

و صاعقه به آتش می کشدم

می سوزم از بالا به

                              پایین

و در این سوزندگی باد.

...خاکسترم را خواهد برد