برای تو ... فقط تو...

بر پریشانی گیسوان آشفته

که دلم را در تب و تاب می اندازد ...

نوازشی این گونه مرا سفر می دهد

از جاده هایی که به روشنی چشمات می رسد

و به سرخی لبهات

که هوس آلود/

سیب سادگی آدم و حوا را گاز می زند

چشمانم را آدم وار به پیچ و تاب گیسوهات قفل می کنم

و می افتم ساده از دستانت

مثل یک سیب /اتفاقی/ ناگهان/

 تو می بینی و من می خندم در تو

کلمات مرا گم می کنند

و من اشتباه می کنم/ ساده /و تو این گونه در من می چرخی

من در تو شکل میگیرم

یک دگر دیسی

حالا گریه می کنیم/ میکنیم /صورت به صورت خیس مثل اینکه

نه منم /نه تو/

 و هنوز ذهنم فریاد می زند

اینکه باید باشد درمن/ آیا دست من را را روزی نصیب دستهاش می شوم؟/

 از خواب که بیدار می شوم

می بینم عکست ...

خیس خیس مرا می کاود

و چشمانم که سرخ سرخ /فریادت می زند /

باید از خودم شروع کنم/ تا به

                                              تو

برسم /

و از تو سفر کنم تا به شعر برسم

 دیگر من نه/ تو می شود شعری به بلندی قامت کلماتی که برای تو ساخته می شوند

فریادت می زنند/ می فهمند تو را /در آغوشت می گیرند/

 چند ساعت تا اینکه به رقص رویا بروم نمانده است...

تا کی خیال چشمانت را به چشمهام بیاویزم

 و در رویاتنها دری به سوی خواب تو بگشایم

چقدر کودکیت را بکشم و با دوچرخه کوچه پس کوچه های شهرت را

یواشکی سرک بکشم

 لیلا ترین واژه های من /

اسمت بر صفحه ی کاغذ چشمک می زنند

ا ز/ف اسمت بالا می آیم و از گیس هات می آویزم و تمام بچگی ام را تاب می خورم و هورا می کشم

چقدر پلک هام سنگین دارد می شود / و خواب مرا می اورد تا لبخند تو

حالا برگردیم به

پارک فال حافظ و دست های گرم...